Menu Sluiten

Ongezien Visvliet inkomen.

Vrijdagavond stond er voor ons dorpelingen een bijna militair spel op het programma. Organisatie het J.A.C. en de Stichting Kinder Spelweek. Een uitdaging voor de deelnemers. De opdracht was simpel. Je wordt als team ergens gedropte en je moet maar zien dat je weer thuis komt. Hoe, dat mag je helemaal zelf invullen. Een team mocht uit maximaal 4 personen bestaan.

Het was vrijdagavond dan ook al een behoorlijke drukte bij het Bartoleshûs. Hier kon men dan ook een versnapering halen en voor de liefhebbers hun fantasie de vrije loop laten gaan om te bedenken hoe ze ongezien het dorp binnen zouden komen. Als we ze het oor te luister leggen waren er ook de wildste plannen. Rond negen uur kregen we de uitleg. Ieder team ging met een vervoerder mee naar de plaats waar ze worden uitgezet. Er waren elf teams die het aandurfden. Een maal op plaats van bestemming mag je pas om twintig voor tien vertrekken. Zolang bleef de bestuurder dan ook in de buurt, zodat men er zeker was dat dit goed ging.

Daarna was het aan de teams om te zorgen dat ze zo snel mogelijk weer naar huis gingen. Een ieder had het op zijn of haar manier geregeld of niet geregeld. Het winnende team had het goed geregeld. Die hadden op hun telefoon hun locatie vrijgegeven zodat er een “taxi” klaarstond op het moment dat ze werden vrijgelaten. Deze heeft hun langs de N355 uitgezet, daar zijn ze door de weilanden gegaan, zwemmend over de Lauwers en zo door de Weilanden richting het huis van Erik Wilpstra (zat zelf ook in het team). Vanuit daar overgestoken naar het Bartoleshûs naar wij hebben begrepen waren ze een kwartiertje na vrijlating binnen. Zelfs alle controleurs stonden nog niet op hun plaatsen. We kunnen dan ook rustig stellen dat zij de winnaars waren. Toch moesten ze wachten tot ook de rest binnen was. Ons dorp heeft vast meer militair bloed dan dat we durven dromen, want alle teams zijn ongezien binnen gekomen. Elf controleurs, waarvan een aantal rond reden in de buurt, hebben geen teams kunnen betrappen.

Er was een groot variété aan hoe de teams hun tactiek hadden bepaald. De een had een boot klaar liggen om zo vanaf die zijde de Lauwers te kunnen oversteken. Een ander heeft zich laten brengen naar de andere kant van het dorp, om zo via de stationsweg binnen te komen. Een team dames had zich verscholen in een caravan en wilde zo het dorp binnen rijden, aangehouden door een controleur, voelden de dames zich betrapt, toen de vraag van de controleur of de ‘toerist”ook nog wat in de caravan had, met nee werd beantwoord mocht ze doorrijden. De dames in de caravan hoorden de heren controleurs nog tegen elkaar zeggen, “dit was niet verstandig”. Dat klopte, zo werden de dames bij het Bartoleshûs uitgezet.

Het laatste team wat binnenkwam waren de mannen die zelf onder ons land gediend hadden als militair. Deze heren hadden hun route geheel lopend door de weilanden afgelegd. Ook dat is zeker een prestatie. Ieder was vol lof over deze terugtocht naar ons dorp die een ieder weer op zijn eigen manier had beleefd, waarbij er zeker vele hoeveelheden adrenaline door de lichamen stroomde. Dat alleen al om niet betrapt te worden. Tegen twaalven waren alle teams weer binnen. Het team Erik Wilpstra, Wilco Mulder en Jelmer v/d Bijl waren als eerste binnen en werden geëerd met een taart. Hierna kon nog even worden nagepraat tot in de late uurtjes. Een conclusie was duidelijk, voor herhaling vatbaar.